"คุณค่าของคนก็ใช่วัดกันที่การศึกษากันอย่างเดียวหรือแม้แต่การกระทำในอดีตของบุคล
ทั่วไปก็ไม่สามารถเอามาวัดได้ว่าตอนนี้เขาเป็นคนมีค่า  พอหรือไม่แต่การกระทำในปัจจุบันต่างหาก
ที่วัดว่าเรามีค่าเพียงใด"
         ต้นไม้ยัดยืนสูงตระหง่านเสียดฟ้า  แผ่กิ่งก้านสาขา  ดอกไม้ อวดชูช่องามตา ล้วนได้อาหาร
และนำหล่อเลี้ยงจากรากที่หัยั่งลึกลงสู่พื้นดิน  เฉกเช่นบ้านเมืองจะมั่นคง เลื่องชื่อระบือไกล แผ่อำนาจรัศมี  ก็ต้องอาศัยผู้ที่ต้องเสียสละช่วยคำจุน  แม้นบางครั้งต้องฝืนใจ  บางครั้งต้องเจ็บชำ
ซึ่งก็เปรียบเสมือนรากที่ต้องกลบฝังความต้องการของตนไว้ภายใต้ภาระหน้าที่
         "การเปลี่ยนตัวเองเพื่อคนอื่น  ไม่ต่างจากคนไร้ราก ไร้ความคิด ไร้แม้นกระทั่งศักดิ์ศรี"
         "ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลง  ไม่ว่าจะเลือกยืนอยู่ตรงจุดไหน? อาสาก้าวออกสู่แนวหน้า
หรือเพียรพยายามดึงรั้งอดีตไว้ ทั้งสองด้านล้วนต้องบาดเจ็บเสมอกัน ทว่า "โลก ผู้คน รวมทั้ง
สังคมต้องเปลี่ยนแปลง ก็ความเปลี่ยนแปลงเท่านั้นที่เป็นความจริงแท้...จะดำรงอยู่ตลอดไป
ไม่มีผู้ใดสามารถยับยั้ง  หน้าที่ของมนุษย์จึงไม่ใช่ทั้งการผลักดัน หรือ ฉุดดึง แต่เป็นการปล่อยวาง
และตั้งรับอย่างมีสติเท่านั้น"